Net ontdekt - lang leve twitter -  de satrische site De Speld. Wat dacht u hiervan, een aankondiging van het verschijnen van de biografie van soapster Jef Alberts (" Gewoon Jef"), met onder meer deze quote: “Ik houd er nu minder rekening mee of de vrouw met wie ik ben nou de moeder, dochter, collega, zus, oma of een adoptiekind is van een vriend, broer, vrouw, zoon, werknemer, dochter, of ex van mij.” Snel kijken dus op De Speld. (De link is nu de juiste!)

Je krijgt voor je verjaardag een gezelschapsspel, wat moet je ermee als er niemand is om mee te spelen? Je kan de verpakking eraf halen, alle onderdelen bekijken en misschien het spel al opzetten en de spelregels doornemen, maar dan? Een beetje sneu.

Twitter, wat moet je er mee? Ik heb ook een Twitteraccount aangemaakt, maar heb geen volgers. Dat is ook sneu. Nu dacht ik, zoals ik wel vaker heb gedacht, ik ga mijn bytes weer nieuw leven inblazen. Ik trek me er niets van aan dat er in Nederland een miljoen weblogs zijn, ik ga mijn eigen gang. Tenslotte zijn die bytes er al veel langer dan er blogs zijn. Maar eigenlijk wil ik niet meer rondmailen dat er iets op mijn sites staat. Dat is te opdringerig, er wordt al zoveel mail gestuurd.

Dus ga ik voor iets moderners - RSS heb ik overgeslagen - de "tweet". Dus heb ik een account aangemaakt, uitgevogeld hoe je een "follow-me"-button op een Joomla!-site krijgt, en zie hier het resultaat. Nu heb ik dus een bijgewerkte site en nieuwe Tweets over het feit dat er iets nieuws op de site staat.

Maar wie gaat dit lezen? Misschien moet ik er toch een ouderwetse email tegenaan gooien en mijn lezers oproepen mijn Twitteraccount te volgen. Of zouden ze nog geen Twitter-account hebben? Dat zou pas echt sneu zijn.

Je koopt eens wat online, klikt aan dat je de nieuwsbrief per email van het betreffende bedrijf wilt ontvangen en wekelijks of maandelijks ontvang je aanbiedingen. U herkent dit? Mij gebeurt het zo en dan is het niet verbazingwekkend dat mijn mailbox na een week of drie afwezigheid bomvol reclame zit. Zo, 365 mails, ik ben populair! Dat valt mee, of tegen zo u wilt, er blijven een stuk of dertig echte berichten over. De rest knikker je in één keer ongelezen weg.

Maar de weken erna komen er elke dag weer een paar binnen die je toch even ziet, of je wil of niet. De kop lees je al voordat je op de "Verwijder"-knop hebt kunnen klikken. Zo viel mijn oog op deze "spaarpot met digitale teller", zie het plaatje.

Allereerst is het leuke van een spaarpot dat je er steeds iets in stopt zonder dat je het merkt en dan na verloop van tijd ontdekt dat het een aardig bedrag is geworden. Dat vond ik als kind althans, tegenwoordig krijgt het contante geld een marginale rol en staat het misschien wel op verdwijnen. Dus waarom een teller? Dat haalt de fun er af voor de kids.

Maar nog vreemder vond ik de tweede aanbeveling: "ouderwets, nostalgisch design". Ik vind de woorden "nostalgisch" en "design" al met elkaar vloeken, maar "ouderwets" met een "digitale teller"?!

Als dit de trend wordt dan brengt straks Citroen de 2CV opnieuw uit, nostalgisch met spoilers. Omafiets met hulpmotor (zal er al zijn vrees ik) en om het werken in de tuin te stimuleren: een ouderwetse overall, met modern laaghangend kruis tot in de knieën. En zo weet u er zelf ook wel een paar te verzinnen.