|
zondag, 23 september 2007 00:00 |
|
Afgelopen week wist Geert Wilders tijdens de algemene beschouwingen weer aardig de aandacht te trekken. Zijn aanpak is simpel, alle problemen zijn te wijten aan "de buitenlanders". En dat zijn bij de PVV alleen Turken en Marrokanen. Als ik Gekke Geert hoor moet ik aan de monoloog van Hans Teeuwen denken over het "Wimpie Bosbomen", waarin hij deze stellingname parodieert en nog even doorgaat door eerst alle uitkeringtrekkers buitenlander te noemen en deze vervolgens alle verslavingsproblemen en criminaliteit in de schoenen te schuiven.
Hoewel Geert wel wat weerwoord kreeg, viel het mij eigenlijk tegen. Maar iemand die negen zetels met deze opvattingen heeft gehaald, en in de peilingen dit aantal zelfs kan verdubbelen, heeft kennelijk steun bij een groot deel van de bevolking.
Als ik vergelijk hoe pakweg 25 jaar geleden Hans Janmaat met zijn Centrum Democraten werd aangepakt, dan komt Geert er erg mild vanaf. Nu had Janmaat het niet mee met zijn manier van presenteren en het onhandige gebruik van zijn doctorandus-titel. Maar het gedachtengoed van Geert Wilders is even beperkt rechtlijnig en kortzichtig. Ik verdenk alle grote partijen ervan de PVV bewust niet al te hard aan te willen pakken omdat dan een deel van de eigen achterban ook wel eens kon gaan schuiven. Dus niet zomaar negeren omdat het een verwerpelijk gedachtengoed betreft, maar vanwege gevreesd stemmenverlies.
Dat is een kwalijke aantijging aan het adres van de gevestigde orde, maar wel een met een dringende noodzaak. Mensen als Wilders zijn juist een grote stimulans voor sociale onrust. Wilders is een racistische oproerkraaier. Het is hoog tijd om hem zo te noemen.
Zo, nu dit stukje even naar de Libelle sturen. |
|
maandag, 03 september 2007 00:00 |
|
Ondanks het slechte weer, dook ook deze zomer de wens op een cabrio te rijden. Geen grote auto, maar een compacte two-seater waarbij ik soepel over kleine, bergachtige weggetjes zou zoeven, de lucht opsnuivend en na elke bocht en geheel nieuw landschap ontwarend.
Toen ik deze wens uitte, werd ik direct verdacht van een mid-life crisis of erger. Zelf meen ik die al lang en breed achter de rug te hebben, wat dat betreft was ik er vroeg bij, maar mijn gesprekspartners oordeelden anders. Ook mijn opmerking dat de combinatie vrouw en cabrio bijzonder is, leidde tot heftige discussies. Had ik mijn mond maar gehouden.
En toen zag ik in de zomer een prachtige cabrio, een Fiat. En ik ging eens op onderzoek, het bleek een zongenaamde barchetta. Al jaren op de markt, en de jongste is al snel zes jaar oud. Lang leven internet, met marktplaats en allerlei autosites. Leuk tijdverdrijf en daar zou het wel bij blijven na mijn eerdere Saab-avontuur.
Ik probeerde het uit mijn hoofd te zetten tot ik een artikeltje las in de Gelderlander van vorige week. Onder de kop "De cabriowereld is geen mannenwereld", stond daar in dat de cabrio's gedomineerd worden door vrouwen. Van de berchetta is ook nog een club in Nederland. Dat is al niets voor mij. Maar het werd nog erger.
Nadat ik in de zomer al een week nietsvermoedend met een vrouwenklep (zie byte Klep) heb rondgefietst, kreeg ik nu opnieuw een klap, ik lees namelijk doodleuk dat de barchetta een "vrouweljke" auto is. Heb ik weer, stel je voor dat ik inderdaad eindelijk mijn spaargeld had opgenomen en zo'n cabrio had aangeschaft. Wat zou ik trots zijn geweest, lekker stoer hebben rondgereden, en natuurlijk een paar vrienden afgegaan. "Zo kerel, autootje voor de vrouw gekocht?" |
|
dinsdag, 07 augustus 2007 00:00 |
|
"Eén blik op Giel en je weet waarom hij voor de radio werkt, en niet voor TV." Dat schreef ik twee jaar terug (zie byte "Giel"). Inmiddels heeft de man een eigen TV-programma. En dat weet ik niet omdat ik het op TV heb gezien, maar omdat ik me ooit aanmeldde, verkiezingstijd 2002, voor de VARA-website. Daardoor krijg ik regelmatig een berichtje van wat er aan nieuws op de VARA-site staat, en meestal kijk ik dat berichtje even door.
Afgelopen week was de opening van het VARA-berichtje: "Ellen ten Damme naakt bij Giel", of zoiets, de strekking zal u duidelijk zijn. En die was mij ook duidelijk. Tijd voor een bekentenis. Ik vind Ellen ten Damme een goede zangeres, met lekkere stevige muziek, en een mooie meid. En niet eens per sé in deze volgorde.
Nieuwsgierigheid won het. Ik moest toch zelf even oordelen hoever de VARA richting ranzige omroep verschuift. Dus bekeek ik de herhaling via internet.
Het lumineuze idee was om Giel, weer een stap verder in zijn ontwikkeling, naakt achter een tafel een gast te laten interviewen, ook naakt. Gast en Giel in een soort aquarium aan een hoge tafel. Inderdaad, niets te zien, wat me in het geval van Giel niets kon schelen, en ach, het geheel was een beetje triest, een combinatie van hoe de komkommertijd in TV op de te vullen met de schok van Phil Bloom bloot op de TV in 1880.
Tijd voor de open deuren. Daar gaan we dan: Ellen gaf zich bloot, was eerlijk over haar overwonnen borstkanker, maar het mocht maar vijf minuten duren en Giel kon Ellen niet de kleren van het lijf vragen, dus hield hij het bij een luchtig zomeravondtoontje. Het gesprekje had niets om het lijf.
Was er dan niets aan? Jawel, de opening. Op de vraag hoe het was om naakt op TV te komen, antwoordde Ellen dat ze niet had hoeven nadenken wat ze zou aantrekken. |
|
|
zondag, 09 september 2007 00:00 |
|
Zaterdagavond speelde het Nederlands elftal tegen Bulgarije. Vooraf werden traditioneel de volksliederen gespeeld, of beter gezegd, gezongen. Het Bulgaarse volkslied ken ik niet, en het publiek ook niet, want klaarblijkelijk wordt daar tegenwoordig gewoon doorheen gefloten en gejoeld. Om plaatsvervangend schaamte te krijgen. Toch was dat nog niet het ergste. Van het Wilhelmus viel me vooral op dat het gezongen werd door Jim. Hij vond het nodig er een R&B-achtige uitvoering van te maken.
Als je dan toch een volkslied laat klinken, zorg dan dat er sprake is van enig respect. Bij de luisteraar en bij de uitvoerende.
Bij ons thuis lag vroeger een piano- of orgelboek met eenvoudige zetttingen voor geestelijke liederen. Het was vrij oud, maar wel makkelijk te spelen. En daar speelde ik dus af en toe uit, en probeerde dan wat uit. Een snelle versie, beetje swingend of juist een mineur zetting. Leuk om te doen en wie deed ik er kwaad mee?
"Dit had je opa niet willen horen, jongen!" waarschuwde mijn moeder wel eens, als ik een eenvoudig stukje uit Haydn's Messiah op dubbele snelheid voorbij liet komen. Ik wist niet altijd wat ik speelde. Zo stond er in het Engelse boek een zetting van psalm 87 (Newton's version?), en die was èn makkelijk èn vond ik wel mooi om te doen, op allerlei manieren. Totdat mijn moeder een keer zei: "weet jij eigenlijk wel wat je speelt? Dat is het Duitse volkslied." Ik heb altijd een mooi volkslied gevonden, de melodie dan, maar veel Duitsers zou ik met mijn versie niet blij maken.
En dan het Wilhelmus door Jim. Lekker snel gezongen, en met die verschrikkelijke versierinkjes. Als we dat over, pak 'm beet, twintig jaar terughoren, denkt Jim zelf: "Oja, vreselijk, zo zongen we toen". De rest vraagt zich alleen af waarom ze dat jongetje lieten zingen terwijl hij zo verkouden was. |
|
zondag, 19 augustus 2007 00:00 |
|
Het grote voordeel van een lange zomervakantie is dat allerlei klussen gedaan worden die normaal te veel tijd kosten. Zo heb ik onze teakhouten tuinset, een jaar of acht na aanschaf, voor het eerst eens onderhanden genomen. Dat viel niet mee. Vooral de richeltjes in de leuning en zitting van de stoelen waren een crime. Het schuurmuisje kon er niet tussen, dus deed ik dit met de hand.
Toen ik nog één stoel moest doen, kreeg ik de uitstekende tip om een hogedrukspuit te gebruiken. Mijn moeder heeft er nog een staan, dus die kon ik lenen. Wat een openbaring! Ik had nog nooit zo'n ding in mijn handen gehad, maar drie uur schuren ging nu in tien minuten. Dus nam ik ook nog een tafeltje mee, de picknicktafel kreeg een extra beurt, en de stenen van het terras werden als nieuw.
Maar eerlijk gezegd, het was wel snel gebeurd, maar het resultaat was niet zo mooi. Eigenlijk is de hogedruk-spuit meer iets voor iemand met weinig tijd. Echt schuren en dan in de olie levert mooiere meubels. En de tegels waren wel schoon, maar het zand was er ook tussenuit gespoten. Zo, doe er uw voordeel meer.
En wie had dat gedacht, dat ik nog eens tips zou geven? Nou, vooruit nog een dan, ik begin er schik in te krijgen om handig te zijn, of te worden dan.
Tip van de week: heeft u het terras schoon gespoten met uw hogedrukspuit, dan kan het opspattend vuil ook leiden tot zand en modder op uw blote benen. Het ligt voor de hand dit even af te spoelen. Gebruik hiervoor dan niet de hogedrukspuit! |
|
maandag, 30 juli 2007 00:00 |
|
Goed, we zijn terug. Laten we het maar weer oppakken en zien vol te houden. Ik bedoel het schrijven van een stukje, het leven na de vakantie oppakken, dat is niet zo moeilijk. Sommige dingen gaan vanzelf.
Persoonlijk had ik een wat andere vakantie dan normaal. Samen met mijn dertienjarige dochter heb ik een fietsvakantie gehouden. Een wens die ik al langer had, maar die eerst door de jongste van mijn kinderen op volle waarde werd geschat. "Cool", dat was haar reactie op de suggestie om op de fiets met een tentje een week door de Achterhoek en Veluwe te fietsen.
En fietsen kan ze, dat moet ik haar meegeven. Zelf had ik alle acht versnellingen van mijn fiets nodig - met bepakking voelt een beetje vals plat als snel als een berg - zij deed het met "de twee en de drie", haar "één" was stuk. Maar onvermoeibaar fietste ze alle heuvels op en af.
Leuk was het, de eerste dagen zelfs snikheet. Zo heet dat de zonnebril onvoldoende was, een petje was nodig.
In Zelhem zaten we in het centrum aan een uitsmijter, toen we op het idee kwamen om even verderop in de Blokker batterijen voor de zaklamp te kopen. En daar hingen van die kleppen, zeg maar open petten, geblokt in het roze en het blauw, en ik dacht: handig! Wij allebei een klep, dochterlief roze en ik blauw. Logisch toch?
Niemand heeft er die week iets van gezegd. Een enkeling keek een beetje vreemd, maar die verdacht ik ervan te denken dat ik natuurlijk wel een gescheiden vader zou zijn die zo nodig ook met zijn dochter nog iets leuks moest doen, arm kind.
Thuis gekomen showde ik ook de pet, en mijn vrouw barstte in lachen uit. "Heb jij dat opgehad? Dat is een vrouwending."
Ik twijfelde even, maar toen de volgende dag mijn oudste zoon er in bleef nadat ik de klep had getoond, realiseerde ik me dat ik echt toch wel een beetje heel erg veel voor lul had gezeten op mijn fiets. En ik dacht nog wel dat ik me zo goed gered had die week. |
|
