Hoeveel country-zangers heb je nodig om een lamp te vervangen? Het antwoord is vijf. Eén om de nieuwe lamp erin te draaien, en vier om de oude vaarwel te zingen.

Afgelopen week ging onze Voyager, onze ruimtewagen, annex bandbus, annex verhuiswagen, annex spelersbus, defenitief de deur uit. Na tien jaar van trouwe dienst.

Omdat het zo'n handige wagen was, hebben we op de allerlaatste middag nog even de onhandig grote spullen die weg moesten, naar de gemeentewerf gebracht. Een oud bankje, wat hout, de kerstboom, dat oude buro en, nu we toch rijden, wat oud papier en glaswerk. Ho, ho, even terug, dat oude buro weg?

"Je gebruikt het niet, het staat maar in de weg, de kinderen willen het niet, het blad is lelijk en gefineerd, het is te klein en je kan niet alles blijven bewaren", bracht mijn vrouw in.

Ik weet niet wat er in mij gevaren is, maar ik sputterde amper tegen. Ik bracht niet in dat hij toch echt door mijn opa gemaakt is (geloof ik), de handvaten van de laden zo mooi zijn, hoeveel uren ik hier niet aan gestudeerd heb.

Even later gooide ik de delen van het buro in de hout-container (nummer 9) en ik voelde dat het niet goed was. Ik had het toch met een nieuw, breder blad kunnen gebruiken? Of dan op zijn minst op Marktplaats gezet, gratis op te halen?

Meestal laat ik deze teksten nog even nalezen, maar deze niet. Ik hoef niet nog een keer te horen dat ik een hopeloos melancholieke, emotionele zeurkous ben. Ik doe "Jacksonville City Nights" van Ryan Adams & The Cardinals nog maar eens een keer in de CD-speler...

"Wil jij in de jury zitten bij het school-gala?" Ach, waarom niet, dacht ik. Ik ben er toch en het is misschien wel leuk. Terwijl ik me zo had voorgenomen om "Nee" te zeggen op elk verzoek buiten mijn eigenlijke werk. Wat kon er mis gaan?

Afgelopen week was ik een weekje in het buitenland. Zonder TV, Radio en de krant. Een druk programma en geen tijd voor wat er zich in Nederland of de rest van de wereld afspeelde.