De eerste echt koude ochtenden hebben we weer gehad, afgelopen week. Heerlijk Holands weer. Maar wel koud op de fiets en de eerste koude ochtend miste ik mijn wanten. Dus de volgende dag deze opgezocht en aangedaan en ook mijn wollen muts op.

Al fietsend dacht ik: 'ik zie er niet uit', zonder dat dat me hinderde overigens. Ik heb liever warme oren dan koude en dat ik er dan uit zie als een fietsende man met een wollen muts over zijn oren, neem ik op de koop toe. Vroeger was dat anders, alleen bij extreme kou nam je het risico er zo uit zien dat anderen om je zouden kunnen lachen.

Maar al fietsend bedacht ik me dat er tegenwoordig veel mutsen gedragen worden. Ook petjes. Maar toch ook wollen mutsen. Ik zag ze ineens voor me: volwassen mannen, zanger of muzikant, met mutsen op de TV. Maar ook gewoon in een schoolaula of voetbalkantine is het kennelijk behoorlijk 'cool' om, ondanks dat je hersens er absoluut niet koel van worden, een muts op te hebben.

Ik fietste fier verder, met opgeheven hoofd met muts. Ik was gewoon hip, en 'cool' en mijn elegante zwarte muts mag er best zijn. En daarmee ik ook.

Ook op de terugweg had ik mijn muts op, hoewel dat gezien de temperatuur niet echt meer nodig was. De afgunstige blikken die ik daarop kreeg kon ik stoer beantwoorden, gewoon 'vet' zo'n muts. Ik voelde me fit, hip en jong.

Vol trots vertelde ik bovenstaande 's avonds aan tafel waarop mijn kinderen me vol medelijden en een scheve glimlach aankeken en in een grote klap al het opgebouwde zelfvertrouwen weer teniet deden. "Ja, vast, met die muts van jou zeker."