Er zijn mensen die veel schoenen willen, hoe meer hoe beter. Imelda Marcos is wat dat punt betreft een rolmodel voor veel vrouwen. Er zijn er ook die het liefst hun vertrouwde schoenen zo lang laten oplappen dat ze voor altijd meegaan. Ik ben er zo een.

Ooit had ik fijne bruine stappers die me als gegoten zaten. Inmiddels is de voorheen hoge rubber zool weggesleten. Een nieuwe zool is bij dit type schoen niet mogelijk. Bij toeval kwam ik dezelfde schoenen tegen in de opruiming met nog een bonuskorting ook en voor heel weinig had ik een nieuw paar. Het enige nadeel was dat ze lichtbruin waren. Toch gekocht.

Na een tijdje zitten ze net zo lekker als mijn vorige paar, alleen houd ik ze niet mooi. Lichtbruin is geen gemakkelijke kleur. In een helder moment besloot ik deze schoenen gewoon met donkerbruine schoenpoets te behandelen, twee maal. Het lukte en nu is het net of ik mijn oude paar weer terugheb, met goede zolen.

Maar na enkele dagen, na wat vegen over neus en hakken, komt ook de lichtere kleur er snel door. Ik zou eigenlijk met een bruin setje schoenpoets moeten lopen om ze bij te werken.

Het doet me erg denken aan een Zwarte Piet die bijgewerkt moet worden. Wel jammer dat dit stukje dan tien dagen na Sinterklaas ontstaat. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat ik deze schoenen minder draag naar mate ze meer geschminkt moeten worden.

Je kan wel iets onherkenbaar willen wegpoetsen, maar de ware aard schijnt er altijd lichtjes doorheen.