Het treinongeluk bij het Belgische Halle is een vreselijke ramp, laat daar geen misverstand over bestaan. Ondanks dat heb ik een week later naar aanleiding van de berichten over nog een dode, enorm moeten lachen. Dat is misschien heel erg, het zal mijn bizarre gevoel voor humor zijn. Is dat erg? Moet ik hulp zoeken? Of kunt u er zich iets bij voorstellen, graag verneem ik uw geruststellende reactie hierop.

Het volgende bericht stond op de website van Het Laatste Nieuws:

Hoeveel slagen om de arm kun je houden? “lijkt .. bijna zeker”? Op zich verbazingwekkend: er steek een been onder een wagon uit en nu vermoedt men dat daar dus nog een slachtoffer ligt. Maar wat me nog meer verbaasde is dat er al eerder een been was gevonden dat niet hoorde bij de slachtoffers en dat men toen kennelijk nog niet zeker was van een extra dode.

Ik kan het niet helpen, mijn gedachten zweven in dit geval automatisch naar de discussies die gevoerd worden.

Een oppert dat een chirurg na een geslaagde beenamputatie iets van zijn werk meer naar huis heeft genomen. “Kijk jongens, dit doet papa dus zoal overdag.” Maar de kans daarop is gering. Trouwens, de meeste chirurgen zullen geen been amputeren waar nog een sok en een schoen aanzit.

En de leider van het onderzoeksteam verklaart stellig dat een been nog niet zeker een lichaam is. Erg lachwekkend, ik bedoel erg en lachwekkend.