Het uitzendschema van de spotjes is hem beloofd per e-mail, maar hij heeft niets ontvangen. Dus is het elke dag weer in spanning afwachten of zijn “commercial” erbij zat. Reclame vond hij vroeger een mooi tijdstip om even wat te drinken te pakken, naar de WC te gaan of de post uit de bus te halen. Nu gaat hij er juist voor zitten. En tijdens de reclame-blokken flitst hij de netten af als een ware zap-kunstenaar.

Het is een vreemde gewaarwording om zichzelf op TV te zien. Strak in het pak en een beetje grijs, maar wel slank. Met een goed geschoren en gladde huid, en wat een mysterieuze blik. Of is het een glimlach die net niet doorbreekt? Ja, daar staat iemand om rekening mee te houden!

Dit moet zijn doorbraak worden, eindelijk. Hij heeft het altijd geweten. Al tijdens zijn studie Biologie wilde hij zich inschrijven bij het modellenbureau. Maar zijn aanvankelijke doel om na zijn studie alsnog de toneelacademie te doen weerhield hem. Een model zijn, dat was geen goede start van een carrière als acteur. En het studententoneel evenmin. Nee, hij had geduld, zijn tijd zou wel komen. Op het juiste moment, het moment dat hij er klaar voor zou zijn om grote karakterrollen te spelen. De nieuwe Harrison Ford, Bruce Willis; zo uit de Nederlandse klei getrokken.

Maar zijn stage op het lab was goed bevallen. Hij kon er zo blijven en het verdiende ook goed. En die toneelacademie was zo overbodig. Als afgestudeerde had hij toch veel meer levenservaring dat al die kinderen van nog geen twintig? Hij kon er zo ook komen. Het gaat immers om zijn persoonlijkheid, zijn uitstraling, zijn sex-appeal.

Het plan was snel gemaakt. Hij zou beginnen als model. De eerste opdracht kwam snel. Binnen twee maanden. Een glossy folder van de HEMA. Zijn onderlijf was te zien in miljoenen Nederlandse huishoudens. En die onderbroeken kregen iets heel aantrekkelijks met hem erin. Jammer dat het alleen zijn onderlijf was.

De volgende opdracht had langer op zich laten wachten, veel langer. Maar Hans is een volhouder, altijd al geweest. Tien jaar had hij ingeschreven gestaan en trouw elk kwartaal zijn foto laten vernieuwen bij die aardige fotograaf van het modellenbureau. Dat kostte wat, maar hij kon het betalen. En uiteindelijk werd zijn wachten beloond. Deze commercial zou zijn doorbraak zijn.

De reacties van de collega's op het lab laten hem koud. In het begin was dat makkelijk omdat niemand de commercial gezien had. Logisch, want wie op een laboratorium van vijftig man verwacht van een 'analist monsterinname en voorbehandeling' dat hij een TV-persoonlijkheid is? Niemand toch?

Alleen Yvette van de receptie had hij het verteld. Na vier weken. En ja, zij had hem gezien en was heel enthousiast. Hij had heel natuurlijk geacteerd, en inderdaad die blik! Toen pas kwamen de reacties van de andere collega's. Heel anders. Onvoorstelbaar dat die zielige beta-types de acteur niet los kunnen zien van de rol die hij speelt. Die eenzijdige focus op het product van de commercial, verschrikkelijk banaal.

Ach, de meeste opmerkingen liet hij langs zich heen gaan – “Weer niet op de fiets, Hans?”, en “Hans, laat jij eens een ballonnetje op!” – maar dat Yvette ook zo hard mee lacht. Dat doet pijn. Zij weet immers zijn ambitie, zij heeft oog voor zijn echte kwaliteiten. Jammer eigenlijk dat ze nog steeds niet geantwoord heeft op zijn voorstel om eens naar de film te gaan.

Maar lang zouden ze toch niet meer samen zijn. Zijn toekomst ligt niet in reageerbuisjes, bacteriën en monsters. Nou, haha, monsters misschien wel! Maar dan hele andere. Hij kan tenslotte ook heel eng kijken. American Psycho VII is misschien wel een mooie film om in te debuteren. Aan de andere kant ligt daarin ook het risico om in een genre te blijven hangen. Hij is allround tenslotte.

Het modellenbureau heeft hij al gemeld dat één commercial wat hem betreft voldoende is. Hij is nu klaar voor het grote werk. Hollywood, here I come!

_{bekijk de commercial zelf hier}