Maandagavond 4 mei, kwart voor acht. Een vriendin van onze dochter komt langs.

– “Wat gaan jullie doen?”, vraag ik belangstellend.
– “Sporten”, is het antwoord.
– “Kun je niet twintig minuten later gaan?”
– “Hoezo?”
– “Het is 4 mei, Dodenherdenking”
– “O, ja, dan moeten we stil zijn, he? Nou, dat is goed dan wachten we wel even”

Ik zet de TV op een van de publieke zenders en we wachten geduldig. De meiden kakelen lekker over schoenen, topjes, winkels, en zo meer. Om de minuut vraagt er een “moeten we al stil zijn?”. “Pas na de trompet”, maak ik het mezelf makkelijk. En daar is dan de trompet – uiteraard wordt het giebelende scouting-meisje op de achtergrond opgemerkt – en even later is het stil in de kamer.

De TV moet eigenlijk twee minuten alleen de lucht laten zien, maar de camera gaat toch langs de mensen. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. “Wat zouden die mensen daar denken? Waar zouden mijn dochters aan denken? Waar denk ik aan? Ze zeggen dat er zoveel buitenlanders in Amsterdam zijn, maar dat valt zo te zien reuze mee. Is dit een hele foute gedachte? Waarom kan ik niet denken aan oorlogsslachtoffers op het moment dat dat moet?”

De twee minuten zijn voorbij. Ze luisteren nog naar het gedicht van een meisje, dan gaan ze sporten en wij doen de TV uit. Liever geen toespraken.

Dinsdag 5 mei, Bevrijdingsdag. We gaan  pas 's avonds naar Wageningen. Ondanks de kou en de regen is er toch een positief gevoel en een goede sfeer. Ik ben dan ook stomverbaasd als ik op woensdagochtend lees dat in Rotterdam de politie moest optreden. Met waarschuwingsschoten en al. Mensen die stokken met spijkers erin meenemen om een 'feestje' te vieren? Wat is dat? En waarom doen zoveel mensen hieraan mee, laten zich opzwepen door enkelingen in een groep?

Weer gaan mijn gedachten alle kanten op. “Oppakken dat gajes, met harde hand! Naar een werkkamp, een weekje is genoeg. Dat zal ze leren.” Ik schrik van mezelf.