Handig

"Ach jongen, dat hoeft toch niet nu? Dat kan nog best even wachten."

Dat zei mijn moeder op oudejaarsdag. En natuurlijk moet je naar je moeder luisteren, want anders... Mijn antwoord was luchtig. "Het enige is dat als het niet lukt het twee dagen duurt voordat er iemand kan komen."

Na ruim dertig jaar werd het tijd de thermostaat te verplaatsen naar de kleine achterkamer waar mijn ouders altijd zitten. Gek is dat, ineens valt het je op en denk je, dat kan anders! Dus keek ik hoe de draden door de kelder liepen, bedacht ik hoe ik door de kruipruimte onder de kamer kwam en op de juiste plek de thermostaat weer vast zou maken.
Het losmaken lukte, de draad knippen ook ("point of no return", dacht ik nog), en toen een klein gaatje in de vloer maken. Ik kreeg het er warm van. Helaas, de houtboor stootte op steen. Om te vermijden dat de vloer onder de gaten kwam dacht ik even een kast te verplaatsen, om de gaten daaronder te maken. Kon ik weten dat de de zijkant los zou laten en de planken met glaswerk en al naar beneden kieperden?

Ondertussen werd het steeds warmer. De losgekoppelde thermostaat deed de CV-ketel niet stoppen, maar juist ongeremd branden. Paniek? Nee, niet meteen, maar die kast kreeg ik niet in elkaar zonder hulp. Wat een zegen om een vrouw te hebben die haar eigen meubels maakt, een auto heeft en net klaar is met de oliebollen. Even bellen en twee minuten later is ze er, dan aan de slag. Trui uit (de temperatuur was inmiddels tropisch), kastbodem in elkaar, gaatje boren (dat had andersom gekund!), de thermostaat weer aansluiten, en dan de kast verder in elkaar zetten en dan weer inruimen.

Wat een manier om het oude jaar af te sluiten. Maar de thermostaat doet het, al zijn dag- en nachtstand omgedraaid. (Dat de klok dan gewoon twaalf uur vooruit moet, bedacht ik pas de volgende ochtend toen het uitslapen maar niet wilde lukken.)