|
|
Als je druk bent, lijkt het je heerlijk om lekker thuis in je bed te kunnen liggen. Totdat de griep je te pakken heeft, eens in de tien jaar overkomt me dat, en je je na drie dagen op bed stierlijk verveelt.
Je kan niet lezen, want meteen voel je de misselijkheid in je maag omhoog komen. TV heeft hetzelfde effect en lekker muziek luisteren is er ook niet bij, want alles is te druk. En dat in een week dat de kinderen een week vrij hebben - hoe komen er hier negen kinderen in huis terecht eigenlijk?
Toen bedacht ik dat ik misschien mijn klassieke muziek wel weer eens kon draaien. Rachmaninov, tweede pianoconcert, plat op de bank en genieten. Tijdens deel één verbaas ik me over de romantische inborst die ik toch ergens moet hebben om dit mooi te vinden. Tijdens het rustige deel twee moet ik eerst denken aan "Music" van John Miles, die hier vrijelijk uit gegapt heeft, voordat de Onedin Line voorbij schuift. Wat is dat? De Onedin Line?? Toch zeker dertig jaar niet meer op TV en dan nu dat beeld? En het is niet eens precies die muziek, het lijkt er alleen maar op.
Ook het beeld van een bebaarde kapitein verschijnt voor mijn geestesoog, inclusief het hoofd van een Britse huismeid van zestig met doek om. En steeds weer die driemaster.
Tijdens het laatste en derde deel zijn ze even weg. Hier wordt weer vol vuur gespeeld. En ik zie Tom en Jerry over de piano rennen, in wilde achtervolging. Ja, daar is inderdaad een cartoon van, Jerry als pianist, maar dat was met Beethoven, toch? Het beeld wil niet meer weg. Ik zie nu Tom en Jerry over het middenschip van de Onedin Line rennen, achtervolgd door de kapitein en de huismeid. Gelukkig weet die Rachmaninov er zoals altijd een pompeus einde aan te breien: tam tada dam!
Even geen muziek meer.
|
|