Erg

Het is dinsdag 18 maart 2003, 08:30 uur. Ik zit in de auto en luister naar Radio1, de nieuwszender. De VS hebben Sadam Hoessein een ultimatum gesteld van 48 uur. Nog twee dagen en de oorlog begint.

Oorlog om een dictator weg te krijgen en een volk te bevrijden, en om economische macht te verdedigen. De eerste scheuren zijn zichtbaar in de VN, maar ook in de EU en de NAVO. Eenheid van volken om de wereld te behoeden voor oorlog lijkt verder weg dan de laatste vijfentwintig jaar ooit het geval is geweest. En dat terwijl er nog zoveel (potentiële) brandhaarden zijn: Koerdistan, de Balkan, Tsjetjenie, Eritrea, Oost-Timor, Noord-Korea, Angola, en meer.

Een reporter van het Radio1 Journaal interviewt een leerkracht van een basisschool uit een van onze grote steden. Een gemengde school, de helft van de kinderen is van buitenlandse komaf. Wat vinden de kinderen van de dreigende oorlog, en leidt het tot tegenstellingen in de klas? Je hoort de reporter bijna hopen dat dat het geval is.

De juffrouw, oeps - excuses, de leerkracht heeft geruststellende woorden.
- "De kinderen zijn niet voor de oorlog. Hun willen niets anders dan vrede."
- "Maar Sadam heeft toch ook veel slechts op zijn geweten?"
- "Ja, natuurlijk, en als het niet kwaadschiks wil, dan eh, eh ...."

En dan vraag ik me af in wat voor een wereld leven we? Wat geven we onze kinderen mee? Welke toekomst gaan zij tegemoet als de leerkrachten al zo slecht hun Nederlands beheersen?