Jerry

Echt ruzie, dat komt zelden voor bij ons thuis. En het wordt zeker niet aan tafel uitgevochten. Er wordt natuurlijk wel gediscussieerd en daarin worden de nodige argumenten uitgewisseld. Voor de kinderen wil dat zo nu en dan op een ruzie lijken. Een geliefde opmerking, pseudo grappig, van de kinderen is dan: "gaan jullie nu scheiden?" Dan maar meteen het ergste denken. Ze zien het natuurlijk om hen heen vaak genoeg gebeuren. Onze oudste zoon is op school een buitenbeentje omdat zijn ouders nog bij elkaar zijn. Nog even en hij krijgt extra bijstand - "wil je er over praten?" - omdat hij maar één thuis heeft en nooit eens in het weekend apart bij zijn vader kan zijn, ook de kans op nieuwe halfbroertjes en -zusjes is minimaal. Wat jammer nu toch.

Meestal lachen we zo'n opmerking weg en vervolgen het gesprek. Toch kan de reactie van kinderen ook de discussie abrupt eindigen. Mijn zus vertelde dat bij een vergelijkbaar tafelgesprek hun dochter begon te scanderen: "Jerry! Jerry!". Ja, daar wordt je wel even stil van.

Toch heeft die Jerry wel perspectief. Ineens zie ik Berlusconi zitten, en in de andere stoel de Duitse Europarlementariër Schulz. "Silvio, kan ironie ook schadelijk zijn? Is de macht je naar het hoofd gestegen? Is het niet gezonder als je ook eens wordt tegengewerkt? Heb je niet te lang en te veel ja-knikkers om je heen gehad?" En het publiek, op een enkele Italiaan na, gilt instemmend "yeah, yeah" na elke vraag.
Het Duitse slachtoffer speelt een gewonnen wedstrijd, en hoeft slechts enkel wat olie op het vuur te gooien. ("Voor mij persoonlijk waren zijn telefonische excuses genoeg, maar ik vertegenwoordig natuurlijk wel wat."). Ga door, ga door. 'Jerry rules'. Amerikaanse toestanden, dat moeten we hier hebben!

bix,
20030706