Hondstrouw

Soms klikt het. Je ontmoet iemand en meteen weet je: met hem of haar kan ik het vinden. Het kan ook met dieren zijn: dat lieve katje dat je zo leuk vindt, springt altijd bij jou op schoot, of dat mooie paard loopt altijd op jouw af als je in de buurt bent. Soms echter, is het tegendeel het geval.

Wij hebben een hond. Timo, een Keeshond. We schatten zijn leeftijd op twaalf, maar dat kan enkele jaren meer of minder zijn. Goed voor de kinderen dachten we, en we kregen hem een week op proef. Die proefweek ging inderdaad uitstekend, maar snel daarna verging het ons als alle ouders, de kinderen kijken er amper naar om. En terug kan niet meer.

Timo is dol op mijn vrouw, dat klikt echt. Ik laat hem ook wel eens uit, vooral de avondronde valt mij wel eens ten deel. Maar erg vrolijk komt 'ie dan niet naar de deur rennen. Timo en ik, we liggen elkaar niet zo.
Maar door hem is wel de zondagse wandeling in ere hersteld. We ontdekken de prachtigste stukjes bos en heide, waar we al jaren vlakbij wonen, maar die we voorheen nog nooit gezien hadden.

Afgelopen zondag was ik alleen thuis met de kinderen. Die verkozen de video boven de regen buiten, dus ging ik alleen met Timo op stap, lekker het bos in.

Aangekomen bij het bos lopen we tweehonderd meter het bos in en dan volgt een klaphekje dat ik netjes voor Timo open houd, waarna ik verder stap richting hei. Na vijftig meter draai ik me eens half om en zie het hondje nog bij het hek staan en naar me kijken, zich half omdraaiend. Ik roep, en nog eens, maar hij komt niet. Sterker nog, hij draait zich om, blijkt ook gewoon onder het klaphekje door te kunnen en zet één grote spurt in, linea recta naar de parkeerplaats.

Daar sta je dan, met je parapluie (was dat fout?), op de hei in een miezerige regen. Hoera voor de zondagse wandeling! Maar dan wel voor mezelf want: "hij moet er toch even uit, lekker rennen", ik trap er niet meer in. Rotbeest.

bix,
20031117