NK

Oud-schoolgenoot Victor zie ik zo eens per jaar. Volstrekt onverwacht duikt 'ie ergens op en meteen is er wel iets leuks te horen, want hij is enorm actief en enthousiast.

Vorige week zondag stond Victor op de stoep in volledige wieleroutfit. Gelukkig helemaal hersteld van de geklapte long die hem twee jaar geleden zwaar op de proef stelde. Hij had een vraag: of ik volgende week het NK (!) Tandemwielrennen voor Blinden en Slechtzienden wilde rijden. Het aantal tandems was uitgebreid van twaalf tot vijftien, maar er waren nog niet genoeg coureurs. Mijn bril was sterk genoeg om voor slechtziend door te gaan, en mijn conditie voldoende. "Als je een wedstrijd kan voetballen, kan je ook tachtig kilometer fietsen."

Nu kan ik door een liesblessure al twee maanden niet voetballen, dus fietsen? Ongetraind? Maar ik wil Victor niet in de kou laten staan en het is een hele ervaring om een echt NK te hebben gereden. Even meedenken, dus een vriend gebeld: knieblessure. Maar die zei weer dat ik Wiebe maar eens moest proberen. Die was niet thuis, maar zijn naam noemde ik al wel aan Victor.

Donderdag krijg ik een brief. Ik zit, met Wiebe, in team V van het NK tandemwielrennen, als reserve voor Irina Caraman: "Irina lijkt de beste papieren te hebben om te rijden. Gevolgd door Wim en Wiebe."

Gisteren was het NK. Team V heeft niet in de prijzen gereden. De tachtig kilometer werd door de snelsten in een uur en ruim veertig minuten geslecht. Knetterhard dus. Dat had ik niet eens overleefd!

Maar ik heb een mooi verhaal als ik Wiebe binnenkort tegenkom. Want hij, officieel reserve op een NK, weet nog van niets.
bix,
20040530