Ban

Het leek me een nieuwe stripheld: Ban. Zoiets als, Eric de Noorman, of Archie, de man van staal.

Het radiospotje waarin hij wordt geïntroduceerd gaat ongeveer zo: ene Henk meldt zich ziek, klagend over buikpijn. Zijn kennelijke baas reageert met "iets verkeerds gegeten?"
En daar komt de "voice-over": "Ban, de bacterie!", en de stem vervolgt: "Gooi voedsel dat over de datum is weg". Aha, denk ik, daar komt Ban dus op af. En Ban zorgt voor buikpijn. Fijn dat er instanties zijn die over ons waken, weten we weer wat er met de zorgzame samenleving wordt bedoeld.

Bij ons thuis stond vroeger de koelkast bovenaan de keldertrap. Thuiskomend na een training deed ik eerst de kelder- en dan de koelkastdeur open, greep het eerste het beste drinkbare dat voorhanden was en dronk.
Ik herinner me die keer dat ik een fles appelsap, met zo'n schroefdop, bovenop de koelkast ontdekte. Een overblijfsel van een verjaardagsfeestje kennelijk, want zulke dure appelsap was niet gewoon. Maar het stond er al even en dat was toch zonde, niet? In het halfdonker opende ik de dop en zette de fles aan mijn mond om de eerste verfrissende teug door mijn keel te laten glijden. Dat lukte, alleen gleed er iets mee. Een slijmerige klodder, die geheel in mijn slokdarm was verdwenen voordat ik kon stoppen.

Toen ik het licht aandeed bleek de helft van de fles gevuld met dit slijm. Kokhalsend gooide ik het restant door de gootsteen en dronk flink water. Maar verder gebeurde er helemaal niets met mij.

Vroeger hadden we dus gewoon genoeg weerstand. Nu moeten we gewaarschuwd worden met radiospotjes. Nou, ik niet hoor. Ik kan hem hebben, kom maar op Ban, ik lust je rauw!

bix,
20040711