Levende reclame

Het is een gewone dinsdagmorgen. Ik rij Delft binnen via de weg die ik altijd neem. In de grote bocht vlak voor de spoorbaan staat een levensgroot reclamebord met doordraaiende advertenties. Elke halve minuut een andere.

Maar vandaag is het anders. Het bord beweegt. In het scherm staat een levensecht persoon en hij of zij zwaait naar mij. Met grote armbewegingen alsof hij me na hele lange tijd weer ziet. Ik ben de immigrant die aankomt met de oceaanstomer. Of wil hij me iets duidelijk maken, is er gevaar en moest ik acuut remmen?

Is het reclamebord een videoscherm geworden en krijgen we nu de TV-spotjes langs de weg te zien?

Of slaap ik nog en droom ik van de laatste Harry Potter film. De bewegende schilderijen van Zweinstein langs de weg in Delft.

Al deze gedachten schieten door mij heen. Totdat ik dichter bij ben en zie dat de man bij zijn voeten een emmer heeft staan en een borstel in zijn hand houdt. De realiteit wast spontaan al mijn fantasiën weg.

Maar wat een idee. Levende reclameborden, de ideale job voor pre-vutters, vroeg-gepensioeneerden, werkloze jongeren en aankomend acteurs. Het eerste reclameburo dat dit invoert heeft een geweldige primeur en de adverterende klant een geweldige hoeveelheid extra aandacht. En ik geef het hier zo maar weg.

bix,
20040718