Leuk

Mijn oog viel bij toeval op een vacature in de krant: gezocht werd een "coordinator contactgroep geheugengestoorden". Voer voor een stukje, dacht ik meteen. Immers, het betreft een onmogelijk functie natuurlijk: "u heeft morgen een bijeenkomst", en maar blijven bellen, en heb je de leden bij elkaar dan blijft het natuurlijk lastig: "wat doe ik hier", "waarom ben ik hier" en dat elke vijf minuten.
Maar de werkelijkheid zit me op de hielen, mijn moeder coordineert elke dag haar eigen geheugensgestoorde en mijn schoonmoeder heeft haar portie ook. En moet ik er dan leuk over gaan doen? Ik tuur nog wat in de krant en dan komt mijn dochtertje de tuin in.

"Het was leuk bij opa, joh!" Tien jaar is ze en regelmatig bezoekt ze opa in zijn nieuwe huis. Dat opa niet meer de oude is, dat weet ze. Dat ze door hem wordt herkend is al heel mooi. Verder moet ze vooral lachen om de andere oudjes die bij opa in het huis wonen.

Ik leg de krant opzij en glunderend vertelt ze. Over die mevrouw die voor een dichte deur staat en steeds zegt "kom maar, kom maar". De meneer die af en toe op tafel trommelt. Ze vindt ze allemaal schattig, helpt waar ze kan - bijvoorbeeld om het toilet te wijzen - en waarschijnlijk vinden ze haar ook schattig. Klein van stuk, met lang blond haar en guitige ogen. Daar spat het leven vanaf.

Natuurlijk kent zij deze mensen niet anders dan zoals ze nu zijn. Hoe anders als het een iemand is die je nog gezond hebt gekend, die je een verhaal kon vertellen, een vraag stellen, waar je herinneringen ongecoordineerd mee kon delen. Zij heeft er geen last van.

bix,
20040905