Het vrije woord

Er is iets veranderd afgelopen week. Als stukjesschrijver zeggen wat je wilt, het is niet meer zo vanzelfsprekend. Wat is er veranderd? Soms zijn we zo bang voor het antwoord, dat we de vraag niet durven stellen.

Het afslachten van Theo was Gogh was ronduit schokkend. Ik zat te wachten op veroordeling hiervan door alle moslims. En de organisaties van moslims waren bijna allemaal wel te horen in de media en eenduidig in hun afwijzing. Maar de mening van hoeveel individuen vertegenwoordigen zij echt?

Verbijsterend was het verhaal waar mijn zestienjarige zoon mee thuis kwam. In zijn klas, waar hij een van de weinige autochtonen is, kon echt elke allochtoon begrip op brengen voor de moord op Van Gogh. Zijn verdiende loon, wie de islam beledigt, vraagt hierom.

Op school is die discussie nog enigzins in vertrouwde handen, maar wat als hij uit stappen gaat in de stad: zijn de klasgenoten dan bekenden of tegenstander?

Geweld in het "klein" is moeilijk te stoppen, maar dat geldt ook voor geweld in het "groot". Al wordt de AIVD uitgebreid met tienduizend man, die duizenden potentiële terroristen in de gaten houden - nu gewenst door velen die dit enkele jaren terug nog het schrikbeeld van de politiestaat vonden - dan nog valt de enkeling, overtuigd als hij is het martelaarschap te beërven, niet daadwerkelijk te stoppen.

Het vrije woord, je moet er naar luisteren en het onbevreesd gebruiken. Sterkte.