|
|
Tweede kerstdag liggen er traditioneel boeken klaar onder de kerstboom van mijn schoonmoeder. Haar eigen boeken wel te verstaan. Ze selecteert, herleest en deelt uit. Ik nam de stapel door en vond een boekje over de wereldzeeën, "The Sea Around Us", door Rachel Carson uit 1952.
Nederland is grotendeels aan het water onttrokken, het gevecht tegen het water tekent ons nationaal bestaan: luctor et emergo. Onze volksaard wordt zelfs bepaald door dit gevecht. Al onze zegeningen staan continu in het licht van de bedreiging waartegenin zij veroverd zijn. Het boek maar eens opgeslagen bij het hoofdstuk "De aarde als thermostaat". Daar lees ik:
"In onze eigen tijd zijn wij getuige van een verrassende klimaatwisseling. (..) Het staat als een paal boven water dat sedert 1900 een verandering in het poolklimaat is opgetreden, dat deze rond 1930 verrassend duidelijk werd en dat zij zich thans uitbeidt over de arctische en gematigde gebieden. De koude top van de wereld wordt merkbaar warmer."
Dit is geschreven in 1950. Hoewel de auteur het heeft over de lange termijn wisselingen in temperatuur en geen aandacht besteed aan de oorzaken van global warming zoals wij die kennen (de enorme CO-2 uitstoot sinds de wereldwijde industrialisatie en het autogebruik), is het toch een beangstigend idee, het besef dat het nivo van de zeespiegel sterk zal stijgen.
Diezelfde avond zet ik 's avonds het journaal aan. En ik schrik me te pletter, twaalfduizend doden door een zeebeving? De dagen erna lees ik over de Maladiven waar het hoogste punt van sommige eilanden 2,4 meter boven zeenivo is.
Klimaatwisselingen over duizenden jaren vallen samen met het nieuws van de dag. Het wordt worstelen om boven te blijven.
bix,
20050109
| Reacties ! | Overzicht BiXbytes |
|
|