|
|
Waarde lezer, ik misbruik u. Ik maak u deelgenoot van een nieuw idee, vorige week aan mijn brein ontsproten, louter en alleen om het bewijs te hebben dat ik in staat ben tot een oorspronkelijk idee, waarmee ik, ware ik een modern architect, wereldfaam had kunnen opbouwen. Maar ik ben nu eenmaal maar een onbeduidende sprokkelaar van wat woorden en letters en enkele noten op deze grote aardkloot. Ik reken stilzwijgend op uw instemming. U kunt al bijna niet meer terug, is het wel?
Vorige week maandag bezocht ik de toren van de St. Stevenskerk, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt op de historische stad Nijmegen en de wijde omgeving.
Het Valkhof-museum had ik al eens bezocht en ik was toen onder de indruk van de architectuur. Van de binnenkant wel te verstaan. De buitenkant kwam me toen vooral modern en strak voor.
Maar nu, boven op de hoge toren van de Stevenskerk, zag ik dit museum als een afschuwelijk zeegroen-blauwe balk aan de horizon van de stad, en schrok van de lelijkheid. Vooral van de onvoorstelbaar slecht gekozen kleur. Als kunst is: opvallen, apart zijn, indruk maken, iets doen wat nog niet gedaan is, OK, dan is het geslaagd. Maar het mag toch ook wel gewoon een beetje mooi zijn? Die kleur is als van een bijna vergaan Sportfondsenbad uit de jaren zestig waarvoor het geld voor sloop ontbreekt, laat staan voor verf.
En toen was het er. De kleur zou moeten kunnen variëren, per seizoen bijvoorbeeld. Ik bedacht een enorme wand van dubbel glas, met tussen dit glas vloeistof. De vloeistof, een of ander zuur zodat er geen algen en zo in komen, wordt rondgepompt terwijl er kleurstoffen aan toegevoegd worden. Elke dag zal de Nijmegenaar een blik op het gebouw werpen, hoe ziet het er vandaag uit?
Dit is de basis, de varianten zijn er natuurlijk ook: vormen in het glas, bewegingen etc. Maar dan wordt het meer kunst op zichzelf. Mijn idee is een kleurenwand als integraal onderdeel van de architectuur van een gebouw. Een gebouw met een levende huid.
bix,
20050626
| Reacties ! | Overzicht BiXbytes |
|
|