|
|
Het is vrijdagmiddag 1 juli, de zomer kan beginnen. Ik kom van het verpleeghuis waar mijn vader sinds enkele weken verblijft. Het heeft geregend en het is warm.
Het Radio-1 journaal meldt dat Karel Glastra van Loon is overleden, 42 jaar oud. Ik kan het niet helpen, maar het eerste wat ik denk is: ik ben even oud. Ik herinnner me zijn roman "De Passievrucht", en dat hij over zijn ziekte - een hersentumor - schreef in Margriet. Een eigenzinnig figuur, schrijver voor een breed publiek, actief voor, maar geen lid van, de SP. Dat lees ik later allemaal in de krant.
Als iemand zo wordt weggerukt door de dood, terwijl hij in het midden van zijn leven moet zijn, dan bepaalt je dat weer bij je eigen sterflijkheid. En dat je zelf verder mag. Ik wil graag verder, er is nog zoveel te doen. Schrijven bijvoorbeeld. Ik blijf maar hangen bij die kleine stukjes, hooguit eens per week, en af en toe een liedje. Te bang - voor kritiek, voor mislukking, voor niet goed bevonden worden? - om verder te gaan. Het moet er toch maar eens van komen, ik heb wel drastischer beslissingen genomen.
Ik besluit het bezoek aan mijn vader vast te leggen, een begin. Op zijn minst een goede oefening. Ik herinner me het gedicht van Patty Scholten - Advertentie van een mus - en weet dat ik geen adelaar hoef te worden. Het is zoveel fijner een mus te zijn. Een mus met mogelijkheden. Dankjewel Patty, en Karel.
bix,
20050704
| Reacties ! | Overzicht BiXbytes |
|
|