|
|
Vroeger speelde ik uit balorigheid op de piano wel eens een psalm of ander christelijk lied (Johannes de Heer) waar we de bladmuziek van in huis hadden, in een blues- of hoempa-versie, of als een luchtig walsje. Dat vond mijn moeder niet leuk. "Moet dat nou? Je weet nooit wie je daar mee kwetst."
Veel meer zei ze er niet van, ook niet of ze er zelf door gekwetst werd, ik had niet de indruk. Ik vond het gewoon leuk en had niet het idee iets fout te doen.
Deze week hoorde ik in de auto een bigband met de stem van een typische croner die een ouderwets swingende versie van "Smells like teen spirit" van Nirvana speelde. Het bleek van een nieuwe (!) CD te zijn van Paul Anka.
Paul Anka, leeft die nog? Het was niet om aan te horen. Dit is het nummer van de grunge begin jaren negentig van de vorige eeuw, het nummer van jeugdig verzet tegen een materialistische en op luchtig vermaak gerichte maatschappij, weerstand die een uitweg zoekt. Als Kurt Courbain nog had geleefd en dit had gehoord, dan had hij waarschijnlijk alsnog de hand aan zich zelf geslagen.
"Here we all are, entertain us". Dat was sarcastisch bedoeld, Paul! Had nou niemand even kunnen waarschuwen: "Moet dat nou? Je weet nooit wie je daar mee kwetst."
bix,
20051030
| Reacties ! | Overzicht BiXbytes |
|
|