|
|
De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zou een bepaling moeten bevatten dat het niemand verplicht kan worden (mee) te gaan winkelen.
Het was een drukke week, maar afgelopen zaterdag wilde ik juist eens lekker een hele wedstrijd van het WK gaan kijken, toen een uur voor aanvang Imme, mijn dochter van twaalf, vroeg of ik alsjeblieft naar Ede wilde rijden. De schoenen die ze afgelopen week had gekocht waren al kapot, en 's avonds moest ze die aan naar een feest.
"Heb je een bon?" vroeg ik. Nee, dat had ze niet, en die had ze ook niet gekregen. En op dat moment ging ik in de fout. Waarom niet even gecontroleerd? De schoenen had ze direct aangedaan en haar oude in een tas meegenomen, de doos met bon was in de winkel achtergebleven, aldus mijn dochter.
Zaterdagmiddag, half vijf, broeierig weer en een schoenenwinkel die opruiming houdt. Ik sluit aan in de rij voor de kassa en kijk met verbazing hoe een vrouw voor mij vijf paar schoenen tegelijk afrekent, en daarna nóg in de winkel blijft hangen. Eenmaal aan de beurt laat ik mijn dochter het woord doen.
De ijzeren dame achter de kassa kent geen genade. Zonder bon niet ruilen, geen uitzonderingen, regels zijn regels en het hoofdkantoor moet een bonnetje hebben. Wat ik ook probeer. Dochterlief in tranen, ik balen.
Ik bel met mijn vrouw. Het bonnetje moet er zijn, het zit ergens in een tas. Maar daar heb ik nu niets aan. "Zoek maar precies dezelfde schoenen uit" zeg ik tegen Imme. Die dat doet en vervolgens sluit ik weer aan in de rij. Het is bijna vijf uur, de winkel is stampvol, je kan er alleen nog uit, het begin van de wedstrijd mis is sowieso.
Als we aan de beurt zijn vraagt de dame, die mij heeft zien bellen, of de bon terecht is. Dat bevestig ik. Daarna reken ik het paar schoenen af, ontvang de bon en Imme pakt de schoenen aan. Vervolgens leg ik haar kapotte paar schoenen op de toonbank, met de zojuist ontvangen bon ernaast. "Deze zijn stuk, ik kom ze terug brengen. Hier is de bon."
De ijzeren dame kijkt mij enkele tellen stom aan en bazelt dan: "maar die horen bij dat paar schoenen". Ik zeg dat ik dat weet, maar het hoofdkantoor niet. Ze kijkt nu behoorlijk chagrijnig - ze heeft toch niet gehoord dat Imme tien minuten daarvoor "kutwijf" siste? - en is werkelijk onvermurwbaar.
"Dus u wilt mij naar huis laten rijden, alleen om precies zo'n bonnetje te halen met alleen een andere datum, en dan krijg ik mijn geld terug?" probeer ik, waarop zij antwoordt: "Ja. En misschien krijgt u uw geld niet terug, maar nemen we uw klacht 'in behandeling' en proberen we de schoenen te repareren." Hier had ik niet op gerekend.
In de auto hoor ik dat het begin van de wedstrijd fantastisch is, twee doelpunten binnen een kwartier. Daar zal het wel bij blijven denk ik dan en neem gas terug.
bix,
20060625
| Reacties! | Overzicht BiXbytes |
|
|