|
|
Afgelopen week mocht ik mij verheugen in het feit dat ik 44 jaar oud ben geworden. Een prestatie waar ik zelf weinig voor heb gedaan of gelaten. Toch werd het gevierd en mocht ik enkele kadootjes uitpakken. Erg leuk, op elke leeftijd.
Nu dacht ik altijd dat het moeilijk was om voor iemand die alles heeft wat 'ie kan wensen een kado te vinden, maar dat viel mee. Zelf had ik voldoende hints gegeven op de bekende tijdschriften, snaren, plectra, boeken en enkele CD's. Voor elke prijsklasse was iets te vinden.
Maar ik ontving vooral artikelen voor de persoonlijke verzorging: after shave balsem en creme. Huh? Is het zo erg gesteld? Gewone after shave is niet goed. Het moet balsem zijn, beter voor je huid. En het is de bedoeling dat ik 's nachts een soort creme op mijn gezicht smeer.
Als ik naar het gegroefde gelaat van mijn vader kijk, weet ik wat me te wachten staat. Het zal nog wel even duren, maar ik heb niet de illussie dat ik dat met een smeersel kan ontlopen. Het gevecht om de eeuwige jeugd laat ik graag aan mij voorbij gaan.
Ach, ik ben meegaand en zal mijn best doen om de gulle gevers hun eer te gunnen en de spullen te gebruiken. Maar ik ben zo bang wat me te wachten staat. Krijg ik volgend jaar een make-over aangeboden? Een kleine lift van mijn oren of een neuscorrectie? Of al eerder, van Sinterklaas een doe-het-zelf Botox pakket?
Ik leer juist te berusten in het onvermijdelijke, en dan moet het er zo ingewreven worden.
bix,
20061001
| Reacties! | Overzicht BiXbytes |
|
|