Giel (2)

"Eén blik op Giel en je weet waarom hij voor de radio werkt, en niet voor TV." Dat schreef ik twee jaar terug (zie byte "Giel"). Inmiddels heeft de man een eigen TV-programma. En dat weet ik niet omdat ik het op TV heb gezien, maar omdat ik me ooit aanmeldde, verkiezingstijd 2002, voor de VARA-website. Daardoor krijg ik regelmatig een berichtje van wat er aan nieuws op de VARA-site staat, en meestal kijk ik dat berichtje even door.

Afgelopen week was de opening van het VARA-berichtje: "Ellen ten Damme naakt bij Giel", of zoiets, de strekking zal u duidelijk zijn. En die was mij ook duidelijk. Tijd voor een bekentenis. Ik vind Ellen ten Damme een goede zangeres, met lekkere stevige muziek, en een mooie meid. En niet eens per sé in deze volgorde.

Nieuwsgierigheid won het. Ik moest toch zelf even oordelen hoever de VARA richting ranzige omroep verschuift. Dus bekeek ik de herhaling via internet.

Het lumineuze idee was om Giel, weer een stap verder in zijn ontwikkeling, naakt achter een tafel een gast te laten interviewen, ook naakt. Gast en Giel in een soort aquarium aan een hoge tafel. Inderdaad, niets te zien, wat me in het geval van Giel niets kon schelen, en ach, het geheel was een beetje triest, een combinatie van hoe de komkommertijd in TV op de te vullen met de schok van Phil Bloom bloot op de TV in 1880.

Tijd voor de open deuren. Daar gaan we dan: Ellen gaf zich bloot, was eerlijk over haar overwonnen borstkanker, maar het mocht maar vijf minuten duren en Giel kon Ellen niet de kleren van het lijf vragen, dus hield hij het bij een luchtig zomeravondtoontje. Het gesprekje had niets om het lijf.

Was er dan niets aan? Jawel, de opening. Op de vraag hoe het was om naakt op TV te komen, antwoordde Ellen dat ze niet had hoeven nadenken wat ze zou aantrekken.

bix,
20070807