Jim

Zaterdagavond speelde het Nederlands elftal tegen Bulgarije. Vooraf werden traditioneel de volksliederen gespeeld, of beter gezegd, gezongen. Het Bulgaarse volkslied ken ik niet, en het publiek ook niet, want klaarblijkelijk wordt daar tegenwoordig gewoon doorheen gefloten en gejoeld. Om plaatsvervangend schaamte te krijgen. Toch was dat nog niet het ergste. Van het Wilhelmus viel me vooral op dat het gezongen werd door Jim. Hij vond het nodig er een R&B-achtige uitvoering van te maken.

Als je dan toch een volkslied laat klinken, zorg dan dat er sprake is van enig respect. Bij de luisteraar en bij de uitvoerende.

Bij ons thuis lag vroeger een piano- of orgelboek met eenvoudige zetttingen voor geestelijke liederen. Het was vrij oud, maar wel makkelijk te spelen. En daar speelde ik dus af en toe uit, en probeerde dan wat uit. Een snelle versie, beetje swingend of juist een mineur zetting. Leuk om te doen en wie deed ik er kwaad mee?

"Dit had je opa niet willen horen, jongen!" waarschuwde mijn moeder wel eens, als ik een eenvoudig stukje uit Haydn's Messiah op dubbele snelheid voorbij liet komen. Ik wist niet altijd wat ik speelde. Zo stond er in het Engelse boek een zetting van psalm 87 (Newton's version?), en die was èn makkelijk èn vond ik wel mooi om te doen, op allerlei manieren. Totdat mijn moeder een keer zei: "weet jij eigenlijk wel wat je speelt? Dat is het Duitse volkslied." Ik heb altijd een mooi volkslied gevonden, de melodie dan, maar veel Duitsers zou ik met mijn versie niet blij maken.

En dan het Wilhelmus door Jim. Lekker snel gezongen, en met die verschrikkelijke versierinkjes. Als we dat over, pak 'm beet, twintig jaar terughoren, denkt Jim zelf: "Oja, vreselijk, zo zongen we toen". De rest vraagt zich alleen af waarom ze dat jongetje lieten zingen terwijl hij zo verkouden was.

bix,
20070909