Gedicht

Poëzie is maar een raar iets. Ik zit er niet diep in, maar lees welk elke dag een gedicht. "Uitslover!" hoor ik je denken, maar dat valt wel mee. Dankzij het vrijwilligersproject CosterZn ontvang ik elke dag een gedicht in mijn mailbox.

Een gedicht kan je raken, of soms helemaal niets zeggen. De ene dag sta je er ook meer voor open dan de andere. En dat raken ligt dan vaak in een paar woorden, een enkele regel of een beeld. Nu kreeg ik van Coster een mailtje met een ander karakter.

"Coster is op zoek naar nieuwe abonnees, en daarvoor willen we u om hulp vragen. We zouden graag willen dat u voor ons uit ronselen gaat, want er zijn vast wel mensen in uw omgeving -- familie, vrienden en bekenden, collega's -- die ook iedere werkdag een gedicht toegemaild willen krijgen."

Waarvan acte. Je kunt je aanmelden via de website of door een e-mail te zenden.

Vandaag liep ik met mijn moeder, vrouw, zussen en zwagers door het bos, langs de Rijn, en er werden een paar foto's gemaakt. Ik moest toen aan het gedicht van Herman de Coninck denken dat mij enkele weken geleden door Coster was toegemaild.

Foto

Weemoed is een foto van voor twintig jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen. Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Dat vind ik dan mooi, en al begrijp ik het niet helemaal, hoop ik toch dat de dichter gelijk heeft.

bix,
20080210