Zout

De steen in de vensterbank is roodbruin met zilveren spikkels. Hij komt uit een Duitse kalimijn die ik eens bezocht. Een brok zo groot als een kindervuist. Pak hem even op en leg hem weer terug, lik aan je vingers en je proeft zout.

Een week terug pakte ik, terwijl ik telefoneerde en daarbij wat heen en weer liep, zonder nadenken de steen op en zag druppels onder de steen op de vensterbank. Dat was vreemd.

Ik ben geen natuurkundige of geoloog, maar het verbaasde me dat uit een stuk steen dat al zolang boven de grond is nog vocht kan lopen. Het waren heldere druppels, en het smaakte inderdaad zout.

Waarom die druppels uit de steen zakte, en niet verdampten, en waarom nu terwijl die steen er al zeker twee jaar lag? Zouden die druppels gevormd zijn in enkele maanden dat de steen onaangeroerd in de vernsterbank lag? Ik wist het niet. En zoals dat gaat met die dingen, je vergeet het en gaat verder met andere zaken die je aandacht vragen.

Totdat ik vanochtend mijn vrouw hoorde mopperen:
- Wat moeten we hier nu mee aan? Zo oud is 'ie toch nog niet, en ik blijf niet opruimen.
- Wat is er dan?
- Ach, die stomme kat, hij piest nu echt overal tegenaan.

Ik heb even een slokje water genomen.

bix,
20080907