Zoute steen

Nog even over die steen van vorige week. Het blijkt dat deze zoute steen vocht uit de lucht opneemt, en dat druppelt er aan de onderkant weer uit. Op een schoteltje zetten dus, aldus de tip van een alerte lezeres.

Enorm simpel als je het eenmaal weet. En ik heb nog wel een vochtvreter in de kelder staan, die werkt precies zo. Waarmee ik meteen op het eerste goede idee kom. Zo'n steen is natuurlijk veel goedkoper en duurzamer dan die dure navulling van een kilo zout in een stuk papier. En het staat veel mooier dan zo'n plastic bakje waar dat zout dan weer in gaat.

Van het een komt het ander. Zo bedacht ik me vervolgens dat ik op deze manier een goed werkende huilende Madonna kan maken. Het bovenste gedeelte van het hoofd van het beeld maken we van deze zoute kalisteen, en dan construeren we het zo dat de ogen het diepste punt vormen. Ik kan me een combinatie met rode steensoort voorstellen die er voor zorgt dat dit beeldje zelfs "bloed" gaat huilen.

Op deze manier worden mysteries teruggebracht tot eenvoudige fysische processen van lucht, water en steen.

Daar wordt ik dan wel een beetje triest van. Ook bij de gedachte aan onze kat Snorremans. Tegen hem zou ik speciaal een welgemeend "sorry" willen zeggen. Maar ja, daarmee maak ik het spuitje van de dierenarts niet ongedaan.

bix,
200809015